توی عروسی پسر عمه دختر خاله مامان بابام هم یکی میخواست شماره بدهد، گفتم کاغذ ندارم. طرف دو ساعت پوکیده بود که چرا من بهانه کاغذ آورده ام. بعد توضیح اضافه دادم که موبایل ندارم . طرف با این عنوان که توی سیسمونی بچه هم دیگه موبایل میدن با دلخوری و ذکر اینکه دوست نداری مثل آدم بگو رفت.

 امروز هم بابا صدا زد که یکی از دوستای بی ادبت که سلامم بلد نیست زنگ زده بری پایین. البته که من توی پله ها همش داشتم فکر میکردم که این کدام دوست بی ادبم است و چرا سر زده آمده. بعد فهمیدم پیک موتوری است که نیم ساعت پیش زنگ زده بودم. توی راه برگشت داشتم یک جوابیه برای بابا حاضر میکردم که چرا الکی الکی به رفیق های آدم انگ میزند که همسایه طبقه پایینی را دیدم با یک بچه چند ماهه. تا وقتی من یاد داشتم اینها مشکلات عمیق خانوادگی داشتند. طوری که من خودم چندین بار صدای خورد شدن ماهی تابه را توی سر یکی از زوجین (هیچ وقت درست تشخیص ندادم زوج یا زوجه) شنیده بودم و برایم سوال بود که آیا این بچه محصولی مشترک از همین خانواده خوشبخت ماهی تابه به دست است؟

 خانم همسایه بعد از سلام و احوال پرسی گفت: شما برگشتید از اتریش؟ و چون خیلی حوصله نداشتم که توضیح بدهم من هیچ وقت اتریش نرفتم که حالا برگردم، گفتم بعله دو هفته ای هست برگشتم. یهو بعدش پرسید، مگه شما کانادا نبودید چی شد سر از اتریش در آوردید؟ اینجا بود که فهمیدم زندگی خیلی پیچیده تر از آن است که موبایل به جاییش باشد و تصمیم گرفتم مثل بچه آدم موبایلم را راه اندازی کنم

روی مبل دراز کشیدم و به وسایلم که وسط اتاق پخش و پلا هستند نگاه میکنم. تا اینجای قضیه نباید خیلی اتفاق تعریف کردنی ای باشد از آنجایی که وسایل من بیشتر از آنکه  مرتب و تا شده یا آویزان توی کمد باشند، وسط اتاقند.  اما اینبار زل زدنم بهشان کمی فرق دارد. یکجورایی بار انتخابی دارد که کدامشان را با خودم ببرم. اولش خیلی جو احساساتی به قضیه میدادم که این چه زندگی ایست که هر دو سال یکبار آدم باید بار و بندیل را جمع کند و برود، مگر من هاکل بریفینم یا نلم یا چی؟ اما بعدش دیدم حوصله دپرس شدن را ندارم.

یکی از مشکلاتم این است که هنوز نمیدانم برای چند ماه آینده کجا میخواهم بروم. یک مدت رفته بودم تو نخ آفریقای جنوبی. موقع حرف زدن با خواهرم گفتم که دارم فکر میکنم به قضیه، جمله ام هنوز تمام نشده بود که بابا پرید توی پنجره اوو، و یک سخنرانی مفصل راجع به آمار ایدز در آفریقا داد و اینکه چند درصد توریست ها در چند هفته اول اقامت ایدز میگیرند. البته چیزی که تابلو بود آمار های من درآوردی بابا بود. بنده خدا بهانه ای جز ایدز در آن لحظه به ذهنش نرسید. من هم همان لحظه ادای اینهایی را درآودم که اصلن با آمار های ساختگی اش آشنایی ندارم، خلاصه قیافه متعجب به خودم گرفتم و بیخیال شدم. اما هنوز هم گاهی بهش فکر میکنم. از بچگی که همه رویای آمریکا و اسپانیا یا لااقل ایتالیا داشتند من دوست داشتم آفریقا بروم، تصوری که از خودم دارم یک آفتاب سوخته است که جیپ شکاری و تفنگ دارد و یکجایی وسط جنگل زندگی میکند. البته این تصویر احمقانه ای است. مثلن هیچ وقت به این فکر نکرده ام که خوب وسط جنگل از چه راهی امرار معاش میکنم؟ با تفنگم شکار میکنم یا چی؟ همیشه ته ذهنم این بوده که خدا روزی رسان است و بر این اساس همه رویاهای من شکل گرفته است و خوب طبیعتن همهشان نقش بر آب شده اند.

به هر حال خدا شاید روزی رسان باشد، اما ویزا رسان نیست. با آن پاسپورت زپرتی مستراح هم آدم را راه نمیدهند و الان هم خیلی دیر است که بخواهم برای ویزای جایی اقدام کنم، خلاصه نمیشود مثل این فیلمهای باکلاس، که یهو طرف ذهنش جرقه میزند و با فلاکت به آخرین پرواز یک دهی میرسد، یهو من هم جرقه بزنم وبا فلاکت به همان پرواز برسم و بروم. 

حالا اینها به معنی تعریف از پسر ها نبود، خوب آنها همه در زندگی هدف مشخص و واحد و از قبل تعریف شده ای دارند، که همه زندگی به سمت همان هدف در حرکتند، اما ما دختر ها تا با خودمان کنار بیایم که الان هدف چیست کیست کجاست، هدف پریده و گم و گور شده است.

خوب من هم  یه عادتی که دارم این است که هر وقت ببینم کسی توی دستشویی کناریست خم میشوم کفش هایش را ببیننم و چون کفش هایش شبیه کفش های دوستم بود، با مشت و لگد به قصد ترساندن دوستم به در دستشویی حمله ور شدم، البته که شوخی خیلی بی مزه ای و دور از تمدنی بود، همین موقع بود که با صدای جیغ  استاد فهمیدم چه گهی خوردم، و فقط عذر خواهی کردم و قبل از اینکه طرف من را ببیند در رفتم.